Meten = weten
Ik bezocht in die periode talloze therapeuten en volgde verschillende behandelingen. Tot ik in aanraking kwam met orthomoleculaire (darm)therapie. Daar leerde ik werken vanuit het principe: meten = weten.
Sindsdien werk ik niet meer met standaard orthomoleculaire protocollen, aannames of intakeformulieren. Begrijp me niet verkeerd, het kan heel goed werken, maar het is niet altijd voldoende. Labonderzoek is onmisbaar om te begrijpen wat er bij jou persoonlijk de oorzaak is van jouw klachten.
Een opgeblazen buik kan wel 10 verschillende oorzaken hebben. Wanneer je dat met een standaard protocol behandelt, vermijd je voedingsmiddelen die niet nodig zijn en slik je supplementen die niet passend zijn en soms niet eens werking hebben. Zonde.
Ik werk daarom nu met hele gerichte onderzoeken zoals ontlasting, bloed, speeksel, urine en hormoon- en neurotransmitteranalyses. Ik ben ook veel kritischer op uitslagen en referentiewaarden dan een huisarts. Binnen de norm is zelden optimaal. Zeker niet voor vrouwen. Veel wetenschap is gebaseerd op mannen, terwijl het vrouwelijk lichaam hormonaal en metabolisch anders functioneert. Dit wordt gelukkig steeds duidelijker, maar het betekent wel dat we jaren achterlopen qua onderzoek.
Met als gevolg: mijn energie werd vele malen hoger, ik kon weer uit eten zonder mij druk te maken (geen intolerantie- of allergievoorkeuren meer), spijkerbroeken dragen (de hele dag) en genieten van sociale gelegenheden.
Ik geniet weer van appeltaart met slagroom, brownies, pizza salami en borrelplankjes. Ik houd ook enorm van gezond eten, maar een paar weken Italië met pizza, pasta en toetjes of een reis naar Azië zorgt bij mij voor geen enkel probleem meer.
